Zo, alweer een maand verder. Voordat je het weet staat de Tsjechische winter alweer voor de deur en daar moet je je hier terdege op voorbereiden. Ruim 20 m³ houtvoorraad ligt gezaagd, gekloofd en gestapeld onder zeil klaar voor het komende stookseizoen. Laat de kou maar komen, wij zijn er klaar voor en zitten er van de winter lekker warmpjes bij. Al het hout, dat tijdens de sloop van de garages vrij kwam, is al opgebruikt. Diverse keren hebben we hier ’s avonds een gezellig kampvuur van gemaakt. Dit onder het genot van een glaasje fris of iets sterkers.
De eerste dag in september begon meteen spectaculair met een brandweeroefening in ons dorp. Alle toeters en bellen waren aanwezig. Behalve een ambulance. Zeker een stuk of zeven brandweerwagens uit de omliggende dorpen en een politieauto waren present.
De vakantie voor onze docente Tsjechisch was voorbij en zodoende konden we haar op 3 september weer verwelkomen in ons optrekje om de cursus Tsjechisch weer voort te zetten.
Op donderdagochtend 6 september vroeg belde John vanuit Nederland met de mededeling dat Patrick en Arjen zich gereed moesten maken voor een mogelijk snel vertrek naar Nederland. Immers, de kans dat John die middag groen ligt kon krijgen om een complete bedrijfskeuken/kantine te mogen demonteren in Den Haag, was reëel aanwezig. Alleen goedkeuring van de eigenaar moest nog formeel geregeld worden. ’s Middags belde John dat hij inmiddels goedkeuring had verkregen van de eigenaar onder de voorwaarde dat de hele keuken compleet verwijderd moest zijn vóór ٕde volgende maandagochtend. Een hele klus dus, maar wel een grote uitdaging. Alle registers moesten opengetrokken worden. John heeft een 18 m³ vrachtwagentje geregeld en tevens een opslagruimte gehuurd voor een paar weken op anderhalve kilometer van het gebouw waar de keuken gedemonteerd moest worden.
Arjen en Patrick zijn ’s middags om 4 uur naar Nederland vertrokken en 12 uur later, midden in de nacht, kwamen zij aan in Wognum. Om vijf uur lag iedereen in bed maar anderhalf uur later ratelde de wekker alweer en werd koers gezet naar Den Haag. Daar hebben de jongens en John 3 dagen gebuffeld om alles te demonteren en op te slaan in de opslagloods. Gelukkig kregen de jongens zondags hulp van Dennis, een vriend van de jongens.
Donderdagmiddag 20 september heeft John een 46 m³ koel/vrieswagen gehuurd in Zwaag. Toch handig een C rijbewijs, je kan nooit weten waar het goed voor is, zo zie je maar weer. Eerst zijn ze nog langs vrienden gereden in De Goorn die nog wat meubilair voor ons hadden en toen zijn ze naar de loods in Den Haag gereden. Om half 8 zijn John en de jongens, geholpen door Mitchell, begonnen met het inladen van de vrachtwagen. Alles kon er ternauwernood in en om half 2 ’s nachts begon John, met Patrick als bijrijder, aan de lange rit naar Královec. Arjen zou nog een paar uurtjes gaan slapen en daarna met een 3-tal vrienden ook naar Tsjechië afreizen om daar te helpen met uitladen. Dit ging goed tot Maagdenburg, toen begaf de motor van Arjen’s auto het en moest hij daar achterblijven om het een en ander te regelen voor reparatie of wat dan ook. Helaas is dit niet gelukt en heeft Arjen een auto moeten huren om terug te keren naar Nederland. Van hieruit heeft hij een auto trailer gehuurd om zijn auto op te halen uit Maagdenburg en deze naar Heerhugowaard getransporteerd om hem te laten repareren. De vrienden waren inmiddels alweer teruggereden naar Nederland. Dat was de eerste grote pech.
Tweede grote pech overkwam John diezelfde dag nog. Op nog geen kilometer verwijderd van ons huis in Královec stond hij aan de Poolse kant van de grensovergang met Tsjechië en werd hem de toegang geweigerd. De grensovergang daar bleek alleen bestemd te zijn voor motorvoertuigen tot maximaal 6 ton. Alleen het leeggewicht van de vrachtwagen waar John mee reed was al meer dan 10 ton. Dat is dus balen! John heeft de douanier nog trachten om te praten, maar ze waren niet te vermurwen. Na 16 uur gereden te hebben moest John dus omrijden over een grote bergpas om 3 uur later alsnog in Královec te arriveren.
De keuken is inmiddels uitgeladen. Dit was best een zware klus voor maar drie personen.
Onze katten blijken ook nuttig, want Bounty heeft tijdens zijn dagelijkse wandelingetje een spitsmuisje gevangen. Zowel Bounty als Snowy mogen altijd even buiten lopen aan een riempje. Snowy wil meestal niet, maar staat wel altijd als eerste voor de deur, tot de deur opengaat dan rent hij weer hard naar boven en bekijkt alles van achter het raam. Held op sokken dus! Bounty gaat elke ochtend een wandelingetje maken zowel binnen als buiten.