Het 1ste weekend van deze maand stond in het teken van de storm die de naam Emma heeft gekregen. Gelukkig zijn we er zonder schade vanaf gekomen. Het was wel erg heftig volgens de berichten maar we zaten we dit keer gelukkig aan de “goede” kant. Alleen de stroom is regelmatig voor zeer korte periodes uitgevallen. Heb je net de kaarsjes, waxinelichtjes en olielampjes aan, is er weer stroom. Kaarsjes en waxinelichtjes dan maar weer uitblazen. Voor de zekerheid het olielampje maar aangelaten. Zo blijf je bezig. Computers zijn alleen niet altijd berekend op dit soort stroomuitval, het is echt aan/uit, net een knipperlicht.

Op 4 maart zijn Patrick en Lia naar Salima International Food Fair in Brno geweest. Aangezien Brno niet naast de deur ligt hadden ze besloten om met de trein te gaan. Dan kom je uitgerust aan in Brno en kan je de hele dag over de beurs lopen en terug ook weer uitrusten in de trein van al het geloop op de beurs. Dat betekende wel heel vroeg uit de veren. Om 06.00 ‘s morgens met de auto naar het station in Trutnov. De trein vertrok om 06.40 naar Hradec Kralové, daar moesten we overstappen op de trein naar Pardubice. Deze rit duurde bijna anderhalf uur, het andere traject een half uurtje. In Pardubice aangekomen bleek onze aansluiting naar Brno niet te lukken, aangezien deze trein was uitgevallen. Wat nu? Informatiebalie biedt dan uitkomst en we konden een andere trein nemen maar moesten wel drie kwartier wachten. Dat doen we dan maar en konden we een beetje mensen kijken in de stationshal. Dan de trein naar Brno. Deze rit duurde ook zo’n beetje anderhalf uur. We hebben wel van het landschap kunnen genieten, als je een beetje goed kijkt zie de herten en hazen in het land lopen. In Brno de tram genomen naar de beurs, ritje van nog geen 10 minuten. Uiteindelijk waren we rond 13.00 uur waar we moesten zijn. Lekker rondlopen en af en toe een hapje en een slokje, lekker proeven, niet dus! Het lijkt niet op de Horecava en viel wat dat betreft voor ons tegen. Wel de nodige informatie d.m.v. folders meegenomen. Waar we nog meer naar op zoek waren hebben we helaas ook niet kunnen vinden, maar dat is van huis uit ook wel te regelen. Zo rond 15.30 uur hadden we alles wel gehad en besloten we terug te gaan. Tramhalte weer opgezocht, kaartje uit de automaat gekocht en wachten op de tram. Rond 16.00 uur waren we weer op het station en konden we gaan uitzoeken wanneer onze trein naar Pardubice ging. Helaas ging die niet eerder dan 17.45 uur en moesten we wachten. Maar weer mensen kijken. Vertraging en uitval van treinen is hier ook bekend want onze trein naar Pardubice kwam 10 minuten later en daardoor zouden we de aansluiting naar Hradec Kralové missen. In Pardubice aangekomen bleek dit niet het geval en konden we nog net de trein halen. Toen ging het even mis, deze trein werd op één van de stations in Pardubice ontkoppelt en zaten wij, kan niet missen, in het verkeerde deel. De voorste helft van de trein vertrok en wij bleven staan. Wat nu? Blijven zitten maar, want eruit konden we al niet meer en afwachten waar we terecht kwamen. Dat bleek heel erg mee te vallen, was niet zo ver en konden we terug naar waar we vandaan kwamen. Daar weer aangekomen moesten we eruit en wachten op de trein naar Hradec Kralové. Dat duurde gelukkig niet te lang en konden we onze terugreis voortzetten. In Hradec Kralové aangekomen moesten we weer een uur wachten op de trein die ons naar Trutnov zou brengen. Ach ja, we hebben heel wat mensen kunnen bekijken. Dit was de laatste mogelijkheid om thuis te komen, want een latere trein ging er niet meer. De trein was op tijd en we waren om 23.30 uur weer in Trutnov en om 0.00 weer thuis in Královec na een lange en vermoeiende dag.

 Op 5 maart werden we ’s morgens weer aangenaam verrast met een wondere witte wereld. Helaas bleef het niet liggen want in het zonnetje dooide het snel weer weg.

John heeft ons ook weer een bezoek gebracht. Dit keer kwamen er ook nog drie gasten mee wat weer een hoop gezelligheid gaf. Arjen was ook meegekomen, maar hij is ook weer mee terug gegaan om de laatste zaken te regelen. Tijdens John’s aanwezigheid zijn er ook weer de diverse vergaderingen geweest.

Pasen verliep wit. Er was in de voorgaande dagen een flink pak sneeuw gevallen, al met al lag er toch zo’n 20 centimeter. Overdag dooide het behoorlijk maar ’s nachts viel er meestal weer sneeuw. De vrijdag voor Pasen had het zo gesneeuwd dat we de bovenburen, die er meestal alleen in het weekend zijn, moesten helpen om boven te komen. Dat werd dus flink duwen en eenmaal boven werden we uitgenodigd voor een borrel. Ondanks de taalbarrière heel gezellig. Er werd maar mondjesmaat over de grens gesproken, een klein beetje Engels en nog minder Duits. Maar met een borrel op spreek je alle talen en was het toch gezellig. Ze deden wel erg hun best om het Tsjechisch zo makkelijk mogelijk voor ons te maken en dat lukte met enig kunst en vliegwerk van beide kanten om elkaar te begrijpen. Goed voor de integratie.

In plaats van een witte Kerst hebben we dus een witte Pasen gehad.

Vandaag, 30 maart, de tropische gevleugelde dorpsbewoners zijn weer thuis. De ooievaars zijn er weer. Altijd weer een mooi gezicht om ze terug te zien en weer rond te zien vliegen. Hoop wel een keer foto’s van ze te kunnen maken. Is helaas vandaag niet gelukt. Het stel vloog net weg toen ik (Lia) vlak bij was.